*Catching Tale

JONATHAN LIVINGSTON : SEAGULL

โจนาธาน ลิฟวิงสตัน : นางนวล

ผู้แต่ง : Richard Bach ผู้แปล : ชาญวิทย์ เกษตรศิริ

.. ร่างกายของเธอทั้งหมดจากปลายปีกหนึ่งสู่อีกปีกหนึ่ง

ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากความคิดของเธอเอง ….

To the real Jonathan Seagull,
who lives within us all.

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

Part Two / บทที่ 2

So this is heaven, he thought, and he had to smile at himself. It was
hardly respectful to analyze heaven in the very moment that one flies up
to enter it.

As he came from Earth now, above the clouds and in close formation
with the two brilliant gulls, he saw that his own body was growing as
bright as theirs. True, the same young Jonathan Seagull was there that had
always lived behind his golden eyes, but the outer form had changed.
It felt like a seagull body, but alreadv it flew far better than his
old one had ever flown.

โจนาธานคิดและต้องยิ้มกับตัวเอง มันช่างไม่น่านิยมเลยที่จะวิเคราะห์สวรรค์ในขณะที่กำลังบินเข้าไปหา

เวลาที่โจนาธานบินออกจากโลก เหนือหมู่เมฆเคียงข้างไปกับนางนวลสดใสสองตัวนั้น มันเริ่มมองเห็นว่าตัวของมันเองก็ส่งประกายสุกสกาวราวกับเจ้านกสองตัวนั่น แน่นอน นางนวลหนุ่มโจนาธานยังคงอยู่เหมือนเดิมดั่งที่เคยเป็นมาเบื้องหลังดวงตาสีทอง แต่รูปกายภายนอกได้เปลี่ยนไปเสียแล้ว ความรู้สึกก็ยังเป็นตัวนางนวล แต่ว่ามันบินได้ดีกว่าตัวเก่า

Why, with half the effort, he thought, I'll get
twice the speed, twice the performance of my best days on Earth!
His feathers glowed brilliant white now, and his wings were smooth
and perfect as sheets of polished silver. He began, delightedly, to learn
about them, to press power into these new wings.
At two hundred fifty mlles per hour he felt that he was nearing his
level-flight maximum speed. At two hundred seventy-three he thought that
he was flying as fast as he could fly, and he was ever so faintly
disappointed. There was a limit to how much the new body could do, and
though it was much faster than his old level-flight record, it was still a
limit that would take great effort to crack. In heaven, he thought, there
should be no limits.

ทำไมล่ะ โจนาธานคิดเ พียงใช้ความพยายามเพียงครึ่งเดียวฉันก็จะบินได้เร็วถึงสองเท่า สองเท่าของวันที่เคยบินดีที่สุดบนพื้นโลก! ถึงตอนนั้นขนของโจนาธานส่งประกายใสขาว ปีกของมันนุ่มนวลและมั่นคงราวกับแผ่นเงินขัด โจนาธานเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับปีกทั้งสองด้วยความลิงโลด มันสอดใส่พลังเข้าไปในปีกอันใหม่ โจนาธานรู้สึกว่ามันเกือบถึงที่สุดของความเร็วในการบินระดับตรงแล้ว เมื่อมันบินได้ถึงสองร้อยห้าสิบไมล์ต่อชั่วโมง และเมื่อมันบินได้สองร้อยเจ็ดสิบสามไมล์ต่อชั่วโมง มันคิดว่ามันบินเร็วสูดความสามารถแล้ว และก็ทำให้มันผิดหวังยิ่งที่มีขอบเขตจำกัดต่อรูปกายตัวใหม่ของมัน แม้ว่ามันจะบินได้เร็วกว่าสถิติบินระดับตรงเดิม กระนั้นก็ยังเป็นขอบเขตจำกัดที่ต้องใช้ความพยายามมหาศาลที่จะทำลาย โจนาธานคิดว่าไม่ควรจะมีขอบเขตจำกัดในสวรรค์เลย

The clouds broke apart, his escorts called, "Happy landings,
Jonathan," and vanished into thin air.

ก้อนเมฆแตกกลุ่มออก นกที่มาด้วยทั้งสองร้องขึ้นว่า "ขอให้ร่อนลงด้วยความปลอดภัยนะโจนาธาน" แล้วก็หายลับไปในอากาศที่เบาบางนั้น

He was flying over a sea, toward a jagged shoreline. A very few
seagulls were working the updrafts on the cliffs. Away off to the north,
at the horizon itself, flew a few others. New sights, new thoughts, new
questions. Why so few gulls? Heaven should be flocked with gulls! And why
am I so tired, all at once? Gulls in heaven are never supposed to be
tired, or to sleep.

โจนาธานบินอยู่เหนือทะเล มุ่งไปสู่แนวชายหาดที่ขรุขระ นางนวลสองสามตัวกำลังฝึกบินพุ่งขึ้นเหนือหน้าผา นกอีกจำนวนหนึ่งกำลังบินอยู่ที่ขอบน้ำกับฟ้าไกลออกไปทางเหนือ นั่นเป็นทัศนภาพใหม่ๆ ความคิดใหม่ๆ และคำถามใหม่ๆ ทำไมถึงมีนางนวลน้อยนัก ในสวรรค์ควรจะเต็มไปด้วยฝูงนกนางนวล! และทำไมฉันถึงได้เหนื่อยนัก อย่างทันทีทันควัน นางนวลในสวรรค์ไม่น่าจะเหนื่อยได้เลย หรือก็ไม่น่าจะต้องหลับนอนด้วย

Where had he heard that? The memory of his life on Earth was falling
away. Earth had been a place where he had learned much, of course, but the
details were blurred - something about fighting for food, and being
Outcast.

โจนาธานได้ยินเรื่องแบบนี้มาจากไหนนะ ความทรงจำในชีวิตบนพื้นโลกของมันกำลังหดหายไป แน่นอนพื้นโลกเป็นที่ที่มันได้เรียนรู้อย่างมากมาย แต่รายละเอียดเล็กน้อยกำลังจางหายไป เรื่องเกี่ยวกับการแย่งชิงอาหาร เรื่องเป็นตัวหัวเน่า

The dozen gulls by the shoreline came to meet him, none saying a
word. He felt only that he was welcome and that this was home. It had been
a bigday for him, a day whose sunrise he no longer remembered.

นางนวลสิบสองตัวจากชายฝั่งตรงเข้ามาหาโจนาธาน ไม่มีตัวไหนพูดอะไรสักคำ แต่โจนาธานรู้สึกว่ามันได้รับการต้อนรับและที่นี่ก็คือบ้าน วันนั้นเป็นวันสำคัญสำหรับมัน เป็นวันที่มันจำไม่ได้ว่ามีดวงตะวันขึ้นอีกต่อไป

He turned to land on the beach, beating his wings to stop an inch in
the air, then dropping lightly to the sand, The other gulls landed too,
but not one of them so much as flapped a feather. They swung into the
wind, bright wings outstretched, then somehow they changed the curve of
their feathers until they had stopped in the same instant their feet
touched the ground. It was beautiful control, but now Jonathan was just
too tired to try it. Standiug there on the beach, still without a word
spoken, he was asleep.

โจนาธานค่อยๆ ร่อนลงบนชายหาด ตีปีกให้หยุดเพียงหนึ่งนิ้วฟุตบนอากาศ แล้วก็หย่อนตัวลงบนพื้นทรายอย่างแผ่วเบา นางนวลตัวอื่นๆ ร่อนลงด้วยเช่นกัน แต่ไม่มีสักตัวเดียวที่ตีขนมากกว่าหนึ่งอัน พวกนั้นหมุนไปกับลม เหยียดปีกที่สดใสออกเต็มที่ แล้วก็ขยับเปลี่ยนวงโค้งที่ขนจนหยุดอยู่กับที่ ในขณะเดียวกับที่เท้าของมันแตะพื้นทราย มันช่างเป็นการบังคับตัวที่งดงาม แต่ในตอนนี้โจนาธานก็หนื่อยเกินกว่าที่จะลองทำดูบ้าง มันม่อยหลับไปในขณะที่ยืนอยู่บนหาดนั้นโดยที่ยังมิได้พูดอะไรสักคำเดียว

In the days that followed, Jonathan saw that there was as much to
learn about flight in this place as there had been in the life behind him.
But with a difference. Here were gulls who thought as he thought, For each
of them, the most important thing in living was to reach out and touch
perfection in that which they most loved to do, and that was to fly. They
were magnificent birds, all of them, and they spent hour after hour every
day practicing flight, testing advanced aeronautics.

หลายๆ วันต่อมา โจนาธานพบว่ามีสิ่งที่ต้องเรัยนรู้มากมายเรื่องการบินในสถานที่นี้ เหมือนกับในชิวิตที่มันทิ้งไว้เบื้องหลัง แต่ก็แตกต่างกัน ที่นี่นางนวลที่รู้จักคิดเหมือนกับที่มันคิด สำหรับนกแต่ละตัวนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการดำรงชีวิตคือการไขว่คว้าและสัมผัสความเป็นเลิศซึ่งพวกนั้นรักที่จะทำ สิ่งนั้นคือการบิน พวกนั้นทั้งหมดนั่นแหละ พวกนั้นใช้เวลาชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าทุกวันเฝ้าฝึกบินทดลองการเดินทางอากาศที่พิสดาร

For a long time Jonathan forgot about the world that he had come
from, that place where the Flock lived with its eyes tightly shut to the
joy of flight, using its wings as means to the end of finding and fighting
for food. But now and then, just for a moment, he remembered.

เป็นเวลานานทีเดียวที่โจนาธานลืมโลกที่มันจากมา ลืมที่ที่ฝูงนางนวลใช้ชีวิตอยู่ด้วยดวงตาที่ปิดสนิทต่อความเริงรื่นในการบิน ฝูงนางนวลนั้น ใช้ปีกเป็นเครื่องมือสุดสิ้นเพียงการหาหรือแย่งชิงอาหารแต่ในบางครั้งบางคราวเพียงชั่วแวบโจนาธานก็ระลึกขึ้นมาได้บ้าง

He remembered it one morning when he was out with his instructor,
while they rested on the beach after a session of folded-wing snap rolls.

เช้าวันหนึ่งโจนาธานออกไปกับครูผู้สอน ขณะที่มันพักอยู่ที่ชายหาดหลังจากวาระการบินถลาเร็วโดยพับปีก มันก็นึกขึ้นมาได้

"Where is everybody, Sullivan?" he asked silently, quite at home now
with the easy telepathy that these gulls used instead of screes and
gracks.

"เขาหายไปไหนกันหมด ชัลลิแวน" โจนาธานถามขึ้นอย่างเงียบๆ ตอนนี้มันคุ้นเคยกับการติดต่อสนทนาด้วยกระแสจิตอย่างง่ายๆ ที่นางนวลเหล่านี้ใช้แทนการแหกปากตะโกนเจี๊ยวจ๊าว

"Why aren't there more of us here? Why, where I came from there
were.. "

"ทำไมถึงไม่มีพวกเรามากกว่านี้อยู่ที่นี่ ทำไมนะ ที่ที่ฉันจากมามี…"

"... thousands and thousands of gulls. I know. " Sullivan shook his
head. "The only answer I can see, Jonathan, is that you are pretty well a
one-in-a-million bird. Most of us came along ever so slowly. We went from
one world into another that was almost exactly like it, forgettiug right
away where we had come from, not caring where we were headed, living for the moment.

"….มีนางนวลเป็นพันๆ ฉันรู้ดี" ซัลลิแวนส่ายหัว "คำตอบคำเดียวที่ฉันพอจะเห็น โจนาธาน คือว่าเธอเป็นนกหนึ่งในล้านทีเดียว พวกเราส่วนมากมาที่นี่ช้าเหลือเกิน เราไปจากโลกหนึ่งสู่อีกโลกหนึ่งที่เกือบจะเหมือนกันหมด แล้วก็ลืมที่ที่เราจากมาทันที ไม่สนใจว่าเราจะไปไหน เราอยู่เพื่อขณะใดขณะหนึ่ง

Do you have any idea how many lives we must have gone through
before we even gor the first idea that there is more to life than eating,
or fighting, or power in the Flock? A thousand lives, Jon, ten thousand!
And then another hundred lives until we began to learn that there is such
a thing as perfection, and another hundred again to get the idea that our
purpose for living is to find that perfection and show it forth. The same
rule holds for us now, of course: we choose our next world through what we
learn in this one. Learn nothing, and the next world is the same as this
one, all the same limitations and lead weights to overcome."

เธอรู้ไหมว่าสักกี่ชาติที่เราต้องผ่านมาก่อนที่เราจะได้คิดเป็นครั้งแรกว่า ชีวิตมีความหมายมากกว่าการกิน การแย่งชิง หรืออำนาจในฝูงนก? ตั้งพันชาติ โจนาธาน หมื่นชาติ! แล้วก็อีกหนึ่งร้อยชาติที่จะได้ความคิดความหมายในการดำรงชีวิตของเรา คือ การแสวงหาความเป็นเลิศอันนั้นและเผยแพร่ต่อไป กฎเกณฑ์อย่างเดียวกันนี้ตกอยู่กับเราในปัจจุบันแน่นอน เราเลือกโลกหน้าของเราจากสิ่งที่เราเรียนรู้ในโลกนี้ เมื่อไม่เรียนรู้อะไร โลกหน้าก็เป็นเหมือนโลกนี้ มีข้อจำกัดเหมือนๆ กันและสร้างภาระให้ต้องเอาชนะ"

He stretched his wings and turned to face the wind.

ซัลลิแวนเหยียดปีกออกและหันหน้าไปทางลม

"But you, Jon,"
he said, "learned so much at one time that you didn't have to go through a
thousand lives to reach this one."

"แต่เธอ จอน" มันพูดขึ้น "เธอเรียนรู้มหาศาลเพียงเวลานิดเดียว เธอไม่ต้องผจญผ่านตั้งพันชาติเพื่อมาถึงชาตินี้"

In a moment they were airborne again, practicing. The formation
point-roils were difficult, for through the inverted half Jonathan had to
think upside down, reversing the curve of his wing, and reversing it
exactly in harmony with his instructor's.

ชั่วขณะต่อมานางนวลทั้งสองก็ขึ้นไปลอยอยู่ในอากาศอีกครั้ง ฝึกฝนการบินกลิ้งคู่นั้นยากยิ่งเพราะโจนาธานต้องคิดเวลาตีลังกากลับครึ่ง กลับโค้งมุมปีก และกลับให้พร้อมเพรียงกับครูผู้สอน

"Let's try it again."

Sullivan said over and over: "Let's try it again."

"ลองดูอีกที"

ซัลลิแวนพูดครั้งแล้วครั้งเล่า "ลองอีกที"

Then, finally, "Good." And they began practicing outside loops.

แล้วในที่สุด "ดี" และนางนวลทั้งสองก็เริ่มฝึกบินวงนอก

One evening the gulls that were not night-flying stood together on
the sand, thinking. Jonathan took all his courage in hand and walked to
the Elder Gull, who, it was said, was soon to be moving beyond this world.

เย็นวันหนี่ง บรรดานางนวลที่ไม่ได้บินกลางคืนยืนรวมกันอยู่บนหาดทราย และต่างก็คิด โจนาธานรวบรวมความกล้าทั้งหมดไว้เดินเข้าไปหานางนวลผู้ใหญ่ตัวที่พูดกันว่า จะไปพ้นโลกนี้ในไม่ช้า

"Chiang..." he said a little nervously.

"เจียง.." โจนาธานกล่าวขึ้น ประหม่าเล็กน้อย

The old seagull looked at him kindly. "Yes, my son?" Instead of being
enfeebled by age, the Elder had been empowered by it; he could outfly any
gull in the Flock, and he had learned skills that the others were only
gradually coming to know.

นางนวลเฒ่ามองโจนาธานอย่างเมตตา "ว่าไงลูก" แทนที่จะอ่อนเรี่ยวแรงโดยอายุขัย นางนวลผู้ใหญ่ กลับมีพลัง มันสามารถบินได้เหนือนางนวลใดๆ ในฝูง และมันได้เรียนรู้ความชำนิชำนาญที่นางนวลอื่นๆ เพิ่งจะเริ่มรู้ทีละเล็กละน้อย

"Chiang, this world isn't heaven at all, is it?"

"เจียง โลกนี้ไม่ใช่สวรรค์เลย ใช่ไหม?"

The Elder smiled in
the moonlight. "You are learning again, Jonathan Seagull," he said.

นางนวลผู้ใหญ่ยิ้มภายใต้แสงจันทร์
"เธอกำลังเรียนรู้อีกแล้วนางนวลโจนาธาน" มันพูดขึ้น

"Well, what happens from here? Where are we going? Is there no such
place as heaven?"

"เอ้อ อะไรจะเกิดขึ้นหลังจากที่นี้? เรากำลังจะไปไหนกัน ไม่มีที่ที่เป็นสวรรค์หรอกหรือ?"

"No, Jonathan, there is no such place. Heaven is not a place, and it
is not a time. Heaven is being perfect." He was silent for a moment.

"ไม่มี โจนาธาน ไม่มีที่ที่เป็นสวรรค์ดอก สวรรค์ไม่ใช่สถานที่ และก็ไม่ใช่กาลเวลา สวรรค์คือความเป็นเลิศ" เจียงเงียบไปชั่วขณะ

"You are a very fast flier, aren't you?"

"เธอเป็นผู้บินเร็วมาก ใช่ไหม?"

"I... I enjoy speed," Jonathan said, taken aback but proud that the
Elder had noticed.

"ฉัน…ฉันชอบความเร็ว" โจนาธานเอ่ยขึ้นตะกุกตะกัก แต่ก็ภูมิใจที่นางนวลผู้ใหญ่สังเกตเห็น

"You will begin to touch heaven, Jonathan, in the moment that you
touch perfect speed. And that isn't flying a thousand miles an hour, or a
million, or flying at the speed of light. Because any number is a limit,
and perfection doesn't have limits. Perfect speed, my son, is being
there."

"เธอจะเริ่มสัมผัสสวรรค์ โจนาธาน เมื่อถึงเวลาที่เธอสัมผัสความเร็วเลิศนั้น และนั่นไม่ใช่การบินด้วยความเร็วหนึ่งพันไมล์ต่อชั่วโมง หรือหนึ่งล้านไมล์ หรือบินด้วยความเร็วของแสง เพราะว่าไม่ว่าจำนวนใดก็เป็นขอบเขตจำกัด และความเป็นเลิศไม่มีขอบเขต ความเร็วเลิศ,ลูกรัก คือการไปถึงที่นั่น"

Without warning, Chiang vanished and appeared at the water's edge
fifty feet away, all in the flicker of an instant. Then he vanished again
and stood, in the same millisecond, at Jonathan's shoulder. "It's kind of
fun," he said.

โดยปราศจากสัญญาณใดๆ เจียงหายวับไปและปรากฎตัวใหม่อยู่ที่ขอบน้ำห้าสิบฟุตไกลออกไป ทั้งหมดนี้ทำเพียงแค่แวบเดียวของชั่วขณะหนึ่ง เจียงหายวับอีกครั้งและกลับมาเคียงข้างไหล่ของโจนาธาน ในเวลาเพียงมิลลิวินาทีเช่นกัน "สนุกดี" เจียงว่า

Jonathan was dazzled. He forgot to ask about heaven.

โจนาธานงงไปหมด มันลืมที่จะถามเรื่องสวรรค์

"How do you do that? What does it feel like? How far can you go?"

"เธอทำอย่างนั้นได้อย่างไร แล้วรู้สึกอย่างไร เธอไปได้ไกลแค่ไหน"

"You can go to any place and to any time that you wish to go," the
Elder said. "I've gone everywhere and everywhen I can think of." He looked
across the sea. "It's strange. The gulls who scorn perfection for the sake
of travel go nowhere, slowly. Those who put aside travel for the sake of
perfection go anywhere, instantly. Remember, Jonathan, heaven isn't a
place or a time, because place and time are so very meaningless. Heaven
is..."

"เธอไปที่ไหนก็ได้ เวลาไหนก็ได้ตามที่เธอปรารถนาจะไป" นางนวลผู้ใหญ่กล่าวตอบ "ฉันได้ไปมาแล้วทุกหนทุกแห่ง และทุกกาลเวลาที่ฉันพอจะคิดได้" เจียงมองข้ามท้องทะเลออกไป " มันประหลาด นางนวลที่เยาะเย้ยความเป็นเลิศเพื่อที่จะได้ไปเที่ยว กลับไม่ได้ไปไหน แล้วก็เชื่องช้า ผู้ที่พักการเที่ยวไว้เพื่อแสงหางความเป็นเลิศ ไปไหนก็ได้ และก็รวดเร็วฉับพลัน จำไว้ โจนาธาน สวรรค์ไม่ใช่สถานที่หรือกาลเวลา เพราะสถานที่และกาลเวลาไร้ความหมายยิ่งนัก สวรรค์คือ..ง"

"Can you teach me to fly like that?" Jonathan Seagull trembled to
conquer another unknown.

"เธอสอนฉันให้บินอย่างนั้นได้ไหม" นางนวลโจนาธานสั่นสะท้านที่จะพิชิตความไม่รู้อีกอันหนึ่ง

"Of course if you wish to learn."
"I wish. When can we start?".

"แน่นอน ถ้าเธออยากจะเรียน"
"ฉันอยาก เราจะเริ่มกันได้เมื่อไร"

"We could start now if you'd like."

"เราเริ่มเดี๋ยวนี้ก็ได้ ถ้าเธอต้องการ"

"I want to learn to fly like that," Jonathan said and a strange light
glowed in his eyes. "Tell me what to do,"
Chiang spoke slowly and watched the younger gull ever so carefully.

"To fly as fast as thought, to anywhere that is," he said, "you must begin
by knowing that you have already arrived ..."
The trick, according to Chiang, was for Jonathan to stop seeing
himself as trapped inside a limited body that had a forty-two inch
wingspan and performance that could be plotted on a chart. The trick was
to know that his true nature lived, as perfect as an unwritten number,
everywhere at once across space and time.

"การที่จะบินให้เร็วเท่าความนึกคิด ไปที่ไหนก็ได้คือ" เจียงกล่าว "เธอจะต้องเริ่มด้วยความคิดที่ว่าเธอได้ไปถึงแล้ว…" ตามที่เจียงว่า เคล็ดลับก็คือโจนาธานต้องเลิกมองตนเองว่าถูกักอยู่ในร่างกายที่จำกัดเพียงสี่สิบสองนิ้วฟุตของความยาวของปีกหรือข้อจำกัดของการบินที่ตราไว้บนตาราง เคล็ดลับก็คือ จะต้องรู้ถึงธรรมชาติที่แท้จริงของตนเอง อยู่ได้ทุกๆ แห่งในฉับพลัน ข้ามพ้นสถานที่และกาลเวลา และเป็นเลิศเสมือนเลขที่ไม่มีตัวเขียน

Jonathan kept at it, fiercely, day after day, from before sunrise
till past midnight. And for all his effort he moved not a feather width
from his spot.

วันแล้ววันเล่า โจนาธานเฝ้าฝึกฝนอย่างทรหดตั้งแต่ก่อนตะวันขึ้นจนเลยเที่ยงคืน และด้วยความมานะทั้งหมดโจนาธานมิได้ขยับเขยื้อนจากตำแหน่งที่ของมันแม้แต่ช่วงขนเดียว

"Forget about faith!" Chiang said it time and again. "You didn't need
faith to fly, you needed to understand flying.This is jast the same. Now
try again ..."

"ลืมความศรัทธาซะ!" เจียงพูดแล้วพูดอีก "เธอไม่ต้องศรัทธาเพื่อจะบิน เธอต้องการความเข้าใจการบิน นี่ก็เหมือนเดิมอีก ลองใหม่อีกทีซิ.."

Then one day Jonathan, standing on the shore, closing his eyes,
concentrating, all in a flash knew what Chiang had been telling him.

"Why, that's true! I am a perfect, unlimited gull!" He felt a great shock of
joy.

ต่อมาวันหนึ่ง โจนาธานยืนอยู่ที่ชายฝั่ง หลับตา สำรวม ทันใดนั้นมันก็รู้สิ่งถึงสิ่งที่เจียงได้บอกมันไว้

"ทำไม ใช่แล้ว ฉันเป็นเลิศ เป็นนางนวลที่ไม่มีขอบเขตจำกัด!" มันรู้สึกตระหนกด้วยความยินดียิ่งนัก

"Good!" said Chiang and there was victory in his voice.

"ดีแล้ว!" เจียงดูมีชัยชนะในน้ำเสียงของมัน

Jonathan opened his eyes. He stood alone with the Elder on a totally
different seashore - trees down to the water's edge, twin yellow suns
turning overhead.

โจนาธานลืมตาขึ้น มันมายืนโดดเดี่ยวอยู่กับนางนวลผู้ใหญ่บนชายฝั่งประหลาดอีกแห่ง ต้นไม้ระลงไปที่ริมขอบน้ำ ดวงตะวันสีเหลืองสองดวงหมุนเวียนอยู่เหนือหัว

"At last you've got the idea," Chiang said, "but your control needs a
little work... "

"ในที่สุดเธอก็ได้ความคิด" เจียงว่า "แต่การบังคับของเธอต้องฝึกฝนหน่อย…"

Jonathan was stunned. "Where are we?"
โจนาธานงุนงง "เราอยู่ที่ไหนนี่"

Utterly unimpressed with the strange surroundings, the Elder brushed
the question aside.

นางนวลผู้ใหญ่ปัดคำถามนั้นไป โดยที่ไม่ตื่นเต้นกับสภาพแวดล้อมที่ประหลาดนั้น

"We're on some planet, obviously, with a green sky and
a double star for a sun."
Jonathan made a scree of delight, the first sound he had made since
he had left Earth. "IT WORKS!"

"ก็เห็นได้ชัดนี่ เราอยู่บนดาวพระเคราะห์ดวงหนึ่งที่มีท้องฟ้าสีเขียว และมีดาวสองดวงแทนดวงตะวัน" โจนาธานส่งเสียงด้วยความดีใจ

เป็นครั้งแรกที่มันส่งเสียงร้องนับแต่จากโลกมา "ได้ผล"

"Well, of course, it works, Jon." said Chiang. "It always works, when
you know what you're doing. Now about your control..."

"ใช่ แน่นอนมันได้ผล จอน" เจียงพูด "มันได้ผลเสมอเมื่อเธอรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ทีนี้เรื่องการบังคับของเธอ…."

By the time they returned, it was dark. The other gulls looked at
Jonathan with awe in their golden eyes, for they had seen him disappear
from where he had been rooted for so long. He stood their congratulations for less than a minute.

เมื่อถึงตอนที่นางนวลทั้งสองกลับก็มืดแล้ว นางนวลอื่นๆ มองโจนาธานด้วยดวงตาสีทองอย่างประหลาดใจ เพราะพวกนี้ได้เห็นโจนาธานหายไปจากที่ที่มันได้มาอยู่เป็นเวลานาน โจนาธานยืนรับการอวยพรนั้นเพียงไม่ถึงนาที

"I'm the newcomer here! I'm just beginning! It is I who must learn from you!"

"ฉันเป็นผู้มาใหม่ที่นี่! ฉันเพิ่งจะเริ่มต้น! ฉันเป็นผู้ที่ต้องเรียนรู้จากเธอๆ !"

"I wonder about that, Jon," said Sullivan standing near. "You have
less fear of learning than any gull I've seen in ten thousand years. "The
Flock fell silent, and Jonathan fidgeted in embarrassment.

"ฉันไม่แน่ใจเรื่องนั้น จอน" ซัลลิแวนซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ พูดขึ้น "เธอมีความหวาดกลัวที่จะเรียนน้อยกว่านางนวลใดๆ ที่ฉันเคยเห็นมาในเวลาหมื่นปี" ฝูงนางนวลนิ่งเงียบ และโจนาธานก็อายอึกอักอยู่

"We can start working with time if you wish," Chiang said, "till you
can fly the past and the future. And then you will be ready to begin the
most difficult, the most powerful, the most fun of all. You will be ready
to begin to fly up and know the meaning of kindness and of love."

"เราเริ่มฝึกเกี่ยวกับกาลเวลาได้แล้ว ถ้าเธอต้อง" เจียงกล่าวขึ้น "จนกระทั่งเธอสามารถบินอดีตและอนาคตได้ และเมื่อนั้นเธอจะได้พร้อมที่จะเริ่มสิ่งที่ยากที่สุด มีพลังที่สุด และสนุกที่สุด เธอจะพร้อมที่จะเริ่มบินขึ้น และรู้ถึงความหมายของความเมตตาและความรัก"

A month went by, or something that felt about like a month, and
Jonathan learned at a tremendous rate. He always had learned quickly from
ordinary experience, and now, the special student of the Elder Himself, he
took in new ideas like a streamlined feathered computer.
But then the day came that Chiang vanished. He had been talking
quietly with them all, exhorting them never to stop their learning and
their practicing and their striving to understand more of the perfect
invisible principle of all life. Then, as he spoke, his feathers went
brighter and brighter and at last turned so brilliant that no gull could
look upon him.

หนึ่งเดือน หรือไม่ก็สิ่งที่รู้สึกคล้ายๆ กับเวลาหนึ่งเดือนผ่านไป โจนาธานเรียนรู้เร็วจากประสบการณ์ธรรมดาๆ และถึงตอนนี้นักเรียนพิเศษของนางนวลผู้ใหญ่เอง ก็ได้ความคิดใหม่มาราวกับเครื่องคอมพิวเตอร์ขนเพรียวลม แต่แล้ววันที่เจียงจะหายวับไปก็มาถึง เจียงกำลังคุยอย่างเงียบๆ อยู่กับบรรดานางนวลทั้งหมด กระตุ้นให้พวกนั้นไม่หยุดยั้งการเรียนรู้ ฝึกฝน พิชิต เพื่อที่จะได้เข้าใจหลักการแห่งชีวิตทั้งมวลที่เป็นเลิศและมองไม่เห็นยิ่งขึ้น และแล้วขณะที่มันพูดอยู่ ขนของเจียงก็สดใสขึ้นๆ จนในที่สุดบรรเจิดจ้ากระทั่งไม่มีนางนวลใดมองตัวเจียงได้

"Jonathan," he said, and these were the last words that he spoke,
"keep working on love."

"โจนาธาน" เจียงพูด และก็เป็นคำสุดท้ายที่มันพูด
"จงฝึกความรักเอาไว้"

When they could see again, Chiang was gone.
As the days went past, Jonathan found himself thinking time and again
of the Earth from which he had come. If he had known there just a tenth,
just a hundredth, of what he knew here, how much more life would have
meant! He stood on the sand and fell to wondering if there was a gull back
there who might be struggling to break out of his limits, to see the
meaning of flight beyond a way of travel to get a breadcrumb from a
rowboat. Perhaps there might even have been one made Outcast for speaking
his truth in the face of the Flock. And the more Jonathan practiced his
kindness lessons, and the more he worked to know the nature of love, the
more he wanted to go back to Earth. For in spite of his lonely past,
Jonathan Seagull was born to be an instructor, and his own way of
demonstrating love was to give something of the truth that he had seen to
a gull who asked only a chance to see truth for himself.
Sullivan, adept now at thought-speed flight and helping the others to
learn, was doubrful.

โจนาธานยืนอยู่บนหาดทราย และสงสัยว่าจะมีนางนวลสักตัวที่โน่นไหมที่กำลังต่อสู้เพื่อฟันฝ่าเขตวงจำกัดออกมา เพื่อที่จะพบความหมายของการบินนอกเหนือไปจากบินไปเอาเศษขนมปังจากเรือกรรเชียง บางทีอาจจะมีนกสักตัวที่ถกูขับเป็นตัวหัวเน่าไปแล้วก็ได้ ในฐานะที่พูดความจริงต่อหน้าฝูงนางนวล และยิ่งโจนาธานฝึกบทความเมตตามากขึ้นเท่าใด ฝึกเรียนรู้ธรรมชาติของความรักขึ้นเท่าใด มันก็อยากกลับไปยังโลกมากขึ้นเท่านั้น แม้ว่ามันจะมีอดีตที่เปล่าเปลี่ยว โจนาธาน ก็เกิดมาเพื่อเป็นครูผู้สอน และหนทางที่มันจะเสนอความรักได้ก็คือให้ความจริงบางประการที่มันได้พบเห็น ให้ต่อนางนวลสักตัวที่ร้องขอแต่เพียงโอกาสที่จะค้นหาความจริงให้ตนเอง ซัลลิแวนซึ่งบัดนี้ช่ำชองในการบินความเร็วความคิดและกำลังช่วยนกอื่นๆ ให้เรียนรู้อยู่ ยังสงสัยนัก

"Jon, you were Outcast once. Why do you think that any of the gulls
in your old time would listen to you now? You know the proverb, and it's
true: The gull sees farthest who flies highest. Those gulls where you came
from are standing on the ground, squawking and fighting among themselves.
They're a thousand miles from heaven - and you say you want to show them
heaven from where they stand! Jon, they can't see their own wingtips! Stay
here. Help the new gulls here, the ones who are high enough to see what
you have to tell them."

"จอน ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นตัวหัวเน่า ทำไมเธอถึงคิดว่านางนวลครั้งก่อนเก่าของเธอจะรับฟังเธอในตอนนี้ เธอรู้สุภาษิตที่เป็นจริงว่า : นางนวลที่บินสูงที่สุด ย่อมมองเห็นไกลที่สุด นางนวลที่เธอจากมาเหล่านั้นได้แต่ยืนบนพื้นทราย ร้องเอะอะแย่งชิงในหมู่กันเองพวกนั้นอยู่ห่างไกลสวรรค์ตั้งพันไมล์แล้ว เธอว่าเธออยากจะแสดงให้เขาเห็นถึงสวรรค์จากที่ที่เขายืนอยู่! จอน พวกนั้นมองแม้แต่ปลายปีกของตนก็ไม่เห็น! อยู่ที่นี่เถิด ช่วยนางนวลใหม่ๆ ที่นี่ นางนวลที่สูงส่งพอที่จะเห็นสิ่งที่เธอบอกให้เขาฟัง"

He was quiet for a moment, and then he said, "What
if Chiang had gone back to his old worlds? Where would you have been
today?"

ซัลลิแวนเงียบไปชั่วครู่ แล้วพูดขึ้นอีกว่า "ถ้าหากว่าเจียงกลับไปโลกของเขาเสียก่อน? เธอจะเป็นอย่างไรในวันนี้?"

The last point was the telling one, and Sullivan was right The gull
sees farthest who flies highest.
Jonathan stayed and worked with the new birds coming in, who were all
very bright and quick with their lessons. But the old feeling came back,
and he couldn't help but think that there might be one or two gulls back
on Earth who would be able to learn, too. How much more would he have
known by now if Chiang had come to him on the day that he was Outcast!

จุดสุดท้ายนั้นแจ่มแจ้งนัก และซัลลิแวนพูดถูก นางนวลที่บินสูงที่สุด ย่อมมองเห็นไกลที่สุด โจนาธานอยู่ต่อไปและช่วยฝึกนกใหม่ๆ ที่เข้ามา พวกนั้นทั้งหมดฉลาดและรวดเร็วในบทเรียนอย่างยิ่ง แต่ความรู้สึกเก่าก็กลับมาอีก โจนาธานช่วยไม่ได้ที่จะคิดว่าอาจจะมีนางนวลสักตัวหรือสองตัวบนพื้นโลก ที่สามารถเรียนรู้ได้ โจนาธานคงจะได้เรียนรู้มากมายแล้วในบัดนี้ถ้าหากเจียงได้ไปหามันวันที่มันถูกขับเป็นตัวหัวเน่า!

"Sully, I must go back " he said at last "Your students are doing
well. They can help you bring the newcomers along."
Sullivan sighed, but he did not argue.

"ซัลลี่ ฉันต้องกลับไป" โจนาธานพูดขึ้นในที่สุด "นักเรียนของเธอกำลังทำได้ดี เขาจะช่วยเธอฝึกนกตัวใหม่ๆ ได้ต่อไป" ซัลลิแวนถอนหายใจแต่มิได้โต้แย้ง

"I think I'll miss you, Jonathan," was all he said.

"ฉันคิดว่าคงจะคิดถึงเธอ โจนาธาน" มันพูดแค่นั้น

"Sully, for shame!" Jonathan said in reproach, "and don't be foolish!
What are we trying to practice every day? If our friendship depends on
things like space and time, then when we finally overcome space and time,
we've destroyed our own brotherhood! But overcome space, and all we have
left is Here. Overcome time, and all we have left is Now. And in the
middle of Here and Now, don't you think that we might see each other once
or twice?"

"ซัลลี่ น่าอาย!" โจนาธานพูดขึ้นอย่างตำหนิ "แล้วก็อย่าเหลวไหล! เรากำลังพยายามฝึกทำอะไรอยู่ทุกวันๆ? ถ้าหากมิตรภาพของเราขึ้นอยู่กับสิ่งที่เป็นสถานที่และกาลเวลา และเมื่อเราพิชิตสถานที่และกาลเวลาได้ในที่สุด เราก็ทำลายภราดรภาพของเราเอง! แต่เมื่อเราพิชิตสถานที่เราก็จะเหลือแต่ ที่นี่ เมื่อเราพิชิตกาลเวลา เราก็เหลือแต่ปัจจุบันและในระหว่างกลางของ ที่นี่ และ ปัจจุบัน เธอไม่คิดหรือว่าเราอาจจะได้พบกันอีกสักครั้งหรือสองครั้ง?"

Sullivan Seagull laughed in spite of himself.

นางนวลซัลลิแวนหัวเราะขึ้นทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ควร

"You crazy bird," he said kindly. "If anybody can show someone on the ground how to see a thousand miles, it will be Jonathan Livingston Seagull."

"เธอนกบ้า" มันพูดขึ้นอย่างใจดี "ถ้าจะมีใครสักตัวที่จะทำให้ผู้อยู่บนพื้นโลกเห็นได้ไกลออกไปสักพันไมล์ ก็คงจะเป็นนางนวล : โจนาธาน ลิฟวิงสตัน นั่นเอง"

He looked at the sand. "Good-bye, Jon, my friend."

ซัลลิแวนมองดูพื้นทราย "ลาก่อน จอนเพื่อนฉัน"

"Good bye, Sully. We'll meet again."

"ลาก่อน ซัลลี่ เราจะพบกันอีก"

And with that, Jonathan held in
thought an image of the great gull flocks on the shore of another time,
and he knew with practiced ease that he was not bone and feather but a
perfect idea of freedom and flight, limited by nothing at all.

และดังนั้น โจนาธานก็วาดมโนภาพนางนวลกลุ่มใหญ่บนชายหาดของอีกกาลเวลาหนึ่ง และมันรู้ได้โดยง่ายดังที่ฝึกฝนไว้ว่าตัวมันนั้นไม่ใช่กระดูกและขน แต่เป็นความนึกคิดอันสมบูรณ์ด้วยอิสรภาพและการบิน ไม่มีอะไรเป็นข้อจำกัดแต่อย่างใด

. . . . .

Fletcher Lynd Seagull was still quite young, but already he knew that
no bird had ever been so harshly treated by any Flock, or with so much
injustice.

นางนวลเฟลทเชอร์ ลินด ์ ยังเป็นหนุ่มน้อย แต่มันก็รู้ว่าไม่มีนกใดๆ เคยถูกปฏิบัติตอบอย่างรุนแรงโดยฝูงนกหรืออย่างไร้ความยุติธรรมยิ่งเท่ามัน

"I don't care what they say," he thought fiercely, and his vision
blurred as he flew out toward the Far Cliffs.

"ฉันไม่แคร์ว่าพวกนั้นจะพูดว่าอะไร" มันคิดอย่างหนักหน่วงและสายตามันก็พร่าเมื่อบินออกไปสู่ หน้าผาโพ้น

"There's so much more to flying than just flapping around from place to place! A... a... mosquito does that! One little barrel roll around the Elder Gull, just for fun, and I'm Outcast! Are they blind? Can't they see? Can't they think of the glory
that it'll be when we really learn to fly?

"การบินมีอะไรๆ มากมายกว่าเพียงการกระพือปีก จากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง! ย…ย…ยุง ก็ทำอย่างนั้นได้ ฉันเพียงแต่บินหมุนสว่านเล่นรอบๆ นางนวลผู้ใหญ่นิดเดียว เพื่อความสนุกเท่านั้น ฉันก็กลายเป็นตัวหัวเน่า พวกนั้นตาบอดกระมัง พวกนั้นมองไม่เห็นหรือ พวกนั้นคิดถึงความรุ่งโรจน์ที่จะมีมาเมื่อเราเรียนรู้การบินอย่างจริงจังไม่ได้หรือ

"I don't care what they think. I'll show them what flying is! I'll be
pure Outlaw, if that's the way they want it. And I'll make them so
sorry..."

"ฉันไม่แคร์ว่าพวกนั้นจะคิดอย่างไร ฉันจะแสดงให้เขาเห็นว่าการบินเป็นอย่างไร ฉันจะแสดงให้เขาเห็นว่าการบินเป็นอย่างไร! ฉันจะเป็นตัวนอกกฎนอกเกณฑ์จริงๆ ถ้าเขาต้องการแบบนั้น และฉันจะทำให้เขาเสียใจนักเชียว…"

The voice came inside his own head, and though it was very gentle, it
startled him so much that he faltered and stumbled in the air.

เสียงหนึ่งดังเข้ามาในหัวของเฟลทเชอร์ ลินด์ แม้ว่าเสียงนั้นจะอ่อนโยน แต่ก็ทำให้มันตกใจมากจนชะงักและสะดุดอยู่กลางอากาศ

"Don't be harsh on them, Fletcher Seagull. In casting you out, the
other gulls have only hurt themselves, and one day they will know this,
and one day they will see what you see. Forgive them, and help them to
understand."

"อย่างรุนแรงกับพวกเขานัก นางนวลเฟลทเชอร์ การขับไสเธออกมานั้นนางนวลอื่นๆ ได้ทำร้ายตนเอง และสักวันหนึ่งพวกนั้นจะรู้ และสักวันหนึ่งพวกนั้นจะเห็นสิ่งที่เธอเห็นอภัยให้เข้า และจงช่วยให้เขาเข้าใจ"

An inch from his right wingtip flew the most brilliant white gull in
all the world, gliding effortlessly along, not moving a feather, at what
was very nearly Fletcher's top speed.
There was a moment of chaos in the young bird.

นางนวลที่ขาวสดใสที่สุดในโลกกำลังบินอยู่ห่างจากปลายปีกขวาของเฟลทเชอร์เพียงหนึ่งนิ้ว ร่อนเรียงมาโดยปราศจากความพยายามใดๆ ไม่ขยับขนแม้แต่เส้นเดียว และก็บินเกือบเท่าความเร็วสูงสุดของเฟลทเชอร์ มันเป็นชั่วขณะของความปั่นป่วนต่อเจ้านกหนุ่ม

"What's going on? Am I
mad? Am I dead? What is this?"

"เกิดอะไรขึ้น ฉันบ้าไปหรือ ฉันตายไปแล้วหรืออะไรนี่"

Low and calm, the voice went on within his thought, demanding an
answer.

เสียงนั้นดังเข้ามาอีกในความคิดของเฟลทเชอร์ ทุ้มและนุ่มนวล และถามหาคำตอบขึ้น

"Fletcher Lynd Seagull, do you want to fly?"

"เฟลทเชอร์ ลินด์นางนวลเธออยากบินไหม"

"YES, I WANT TO FLY!".

"ใช่ ฉันอยากบิน!"

"Fletcher Lynd Seagull, do you want to fly so much that you will
forgive the Flock, and learn, and go back to them one day and work to help
them know?"

"เฟลทเชอร์ ลินด์ นางนวล" เธออยากบินมากกระทั่งเธอจะอภัยให้ฝูงนก เรียนรู้ และกลับไปหาพวกเขาสักวันหนึ่ง และช่วยให้เขารู้ใช่ไหม"

There was no lying to this magniflcent skillful being, no matter how
proud or how hurt a bird was Fletcher Seagull.

ไม่ว่านางนวลเฟลทเชอร์จะทะนงหรือปวดร้าวสักเท่าใด มันก็ไม่มีความโป้ปดมดเท็จต่อเจ้านกที่ชำนิชำนาญวิเศษนั้น

"I do " he said softly.

"ใช่" มันตอบอย่างอ่อนโยน

"Then, Fletch," that bright creature said to him, and the voice was very kind,

"let's begin with Level Flight...."

* ไม่แน่ใจว่ายังพอหากันได้ที่ร้านหนังสือทั่วไปรึป่าว

อีกอย่าง... ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษต้นฉบับ

เขาเขียนไว้อย่างน่าอ่าน ด้วยการใช้ภาษาง่ายๆ

แต่ในเรื่องราวกลับมีความหมายลึกซึ้ง

** อยากให้อ่านด้วยกัน และได้ทบทวนอ่านเองอีกครั้งไปด้วย

จะทยอยลงไว้ทีละตอน อ่านแล้วคิดยังไง มาแลกเปลี่ยนกัน