*Catching Tale

คุณมีสมุดบันทึก?

คุณใช้สมุดบันทึกทำอะไรกันบ้าง?

.

อยู่ๆวันนี้ไปเปิดสมุดบันทึกเล่มเก่าๆ สมัยยังปี ๔ ตอนฝึกงานกับหนังสือพิมพ์รายวันฉบับหนึ่ง

พบว่าตัวเองบันทึกความรู้สึกนึกคิดในเวลานั้นไว้พอสมควร

ไม่มีความหมายอะไรมาก ไม่มีมุมมองสวยหรู

และไม่ได้อยู่นอกเหนือจากสิ่งที่หนุ่มสาววัยแสวงหาจะนึกคิดกันได้

.

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ได้อ่านแล้วรู้สึกดี อย่างน้อย อยากให้มันถูกเขียนอีกครั้ง

ในตอนนี้...

v

v

อาชีพข่าว อาชีพเขียน

ทุกขณะมันเป็นงานทั้งนั้นล่ะ ไม่ว่าจะเห็นอะไร จะหยิบอะไรขึ้นมาอ่าน มันก็มีอะไรในนั้น

มันเป็นประโยชน์ มีคุณค่าสักอย่างใดอย่างหนึ่ง... ถ้ามองเห็น

อ่านเยอะ ข้อมูลเยอะ เรียนรู้เยอะ

จัดระเบียบมัน ใช้ประโยชน์ใหเป็น เหมือนเก็บของไว้ในลิ้นชัก แล้วค่อยหยิบมันมาใช้เมื่อต้องการ

ไม่มีอะไรผ่านไป หายไปเลยจริงๆ มันอยู่ในลิ้นชักของเราเอง

ประสบการณ์ที่สั่งสมทำให้เราแตกความคิด มีมุมมองที่หลากหลาย แล้ววันข้างหน้าเราก็จะเลือกเป็น ใช้เป็น

Flash back: จำได้ว่าเริ่มจะต้องคุยกับตัวเอง หลังจากรู้สึกว่าตัน

และวันๆได้แต่ทำงานตามที่ได้รับคำสั่งมา

วันหนึ่งรู้สึกว่างานผู้สื่อข่าวไม่สนุกเสียแล้ว ก็แค่วิ่งไปวิ่งมา

เอาข้อมูลมาพิมพ์ลงไปตามแพทเทิร์นที่เขาทำไว้อยู่แล้ว

ไม่ได้ใช้ความคิดเลยนี่หว่า เรืองที่วิ่งไปตามก็ไม่สนุกเลย

บางเรือง บางแหล่งข่าว ก็ง่ายแสนง่าย แต่ข้อมูลใช้ไม่ได้

ทั้งเซ็งงาน พอๆกับการรู้สึกว่าตัวเองอ่อนหัด

.

.

เราควรเคารพคนที่เคารพในวิถีของเขาเอง

ไม่ว่าคนคนนั้นจะอยู่พิกัดไหนบนแผนที่ ชนชั้นใดของสังคม ล้วนมีคุณค่าในตัวเอง

คนเล็กๆ มีความคิด มีมุมมอง ทว่าที่ทางของพวกเขายังถูกจำกัด

หรือทางที่ว่า อาจไม่มีอยู่เลย

Flash Back: ช่วงนั้นเรื่องที่ฮอตที่สุดที่ได้ออกไปทำข่าวคือเรื่องม็อบ ข้างทำเนียบ ไปมันบ่อยมาก

มีทั้งกลุ่มเกษตรกร และกลุ่มผู้ใช้แรงงาน

ตอนนั้นประเด็นที่ชุมนุมคือการเรียกร้องจากผู้ได้รับผลกระทบจากเขื่อนปากมูล

วันนั้น กลับมาด้วยความรู้สึกว่า "กูไปทำไรวะ" เพราะเรื่องที่น่าสนใจในความคิดเรา สุดท้ายก็ไม่เป็นข่าว

ส่วนเรื่องที่เป็นข่าว ก็เพราะมันถูกทำให้เป็นข่าว...

ชาวบ้านคนหนึ่งกำลังถักแหดักปลา (ทั้งๆที่ข้างทำเนียบไม่มีปลาให้แกหา)

แกบอกว่าไม่อยากมาเลย แต่ก็ตามๆเขามา เพราะอยู่บ้านต่อตอนนี้ไม่ได้แล้ว อยู่ไปก็อดตาย

เพราะทำงานก็ไม่ได้ และกระซิบเสียงดังอีกว่า ไม่ได้อยากประท้วง มันเหนื่อย

เพราะจะว่าไปถ้ามีเขื่อนก็ได้ ถ้าเขื่อนทำให้เขามีกิน

มาตอนหลัง ได้รู้เพิ่มเติมว่า การไฟฟ้าสร้างเขื่อนนี้ขึ้นแบบได้ไม่คุ้มเสีย

.

.

คนที่จริงจังกับอาชีพตัวเอง ทุกๆครั้งที่ได้สัมผัสกับเขาเหล่านั้น

ได้อะไรดีๆ และประทับใจทุกครั้ง เป็นความประทับใจในแต่ละคนที่แตกต่างกันออกไป

Flash Back: มาย้อนคิดดู คนเหล่านั้นที่เรามีโอกาสพบเจอ ได้มีโอกาสคุย ได้รู้จักความคิด

ใกล้ชิดบ้าง ห่างๆบ้าง

*อาจารย์พิศิษฐ์ ชวาลาธวัช, คุณสรกล อดุลยานนท์, พี่เปิ้ล สกุณา ประยูรสุข, พี่โต, น้าติ๊ง

*อาจารย์สายใจคุ้มขนาบ , อาจารย์ปฐมฤกษ์ เกตุทัต, อาจารย์สุดแดน วิสุทธิลักษณ์, อาจารย์มีมี่

และอาจารย์ทีคณะอีกหลายๆท่าน

* คุณชูเกียรติ อุทกะพันธ์, ลุงคำสิงห์ ศรีนอก , คุณชาติ กอบจิตติ,พี่จิ๊ด จิระนันท์, คุณวินทร์ , คุณภิญโญ Open,

คุณตั้ม He She IT, พี่จู๋ คอยนุช, เหมา ผู้ริเริ่มนิตยสารต้าเจียห่าว, พี่หนุ่ม โตมร, พี่หนุ่ม พี่โย ร้านหนังสือเดินทาง

...เป็นอาทิ

.

.

เป็นบันทึก ที่ตอนเขียน มันนึกไม่ถึง

.

สำหรับentry นี้ นึกถึงตอนจบมันเอาไว้ว่า

.

Life is a journey

the more you go

the more you learn

.