*Catching Tale

อยากเดินทางไหม?

เดินทางแล้ว บันทึกอะไรไว้?

.

.

ฉันรักการเดินทาง...

ในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย หลายครั้งถ้าข้อจำกัดทำให้เราไม่ได้ไปไหนไกลๆ

การเลือกออกจากบ้านแต่เช้าแทนการเบียดคนบนรถเมล์

ออกเดินเท้าแข่งกับพระอาทิตย์เพื่อไปเรียนแทน

...จึงได้พบว่า นี่ก็เป็นการเดินทางอย่างหนึ่ง

.

.

คนทำงานกำลังเริ่มต้นเช้าวันใหม่, คนขับแท็กซี่กะดึก กำลังงีบในรถที่จอดอยู่ข้างทาง

ในขณะที่รถเข็นผักสดบนถนนปากคอลงตลาดถูกเข็นด้วยแรงคนแล่นปาดซ้ายปาดขวาแข่งกับเวลา

.

เด็กนักเรียนสาวหัวเกรียนกลุ่มหนึ่ง กำลังเดินคุยกันออกรส สวนทางกับพระสงฆ์จนจีวรปลิว!

.

ร้านโจ๊กริมทางเปิดแล้ว แต่แผงหนังสือข้างๆ กำลังจัดเรียงสิ่งพิมพ์รายวันฉบับใหม่

.

เหตุการณ์เหล่านี้และอีกมากมาย ผ่านสายตาสนุกๆ ในวัยนั้น

.

อย่าง... ในเช้าวันหนึ่ง

ชายวัยทำงาน ใส่เชิ้ตขาว กางเกงผ้า รองเท้าหนัง... ท่าทางดูดี

กำลังเข็นจักรยานบนสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งแรกของกรุงเทพฯ

ที่ด้านหลังของสองล้อคันย่อมๆ นี้ มีอุปกรณ์ขนาดกระทัดรัดสำหรับทำมาหากิน

ส่วนด้านหน้าติดป้ายเขียนลายมือตัวโตๆ ว่า "กาแฟ"

.

วันนั้น... ไม่ได้แวะซื้อกาแฟสองล้อ

แต่... F401s เก็บภาพเขาไว้ได้ทันด้วยฟิล์มสีความไวแสง 100

ก่อนที่เขาจะผ่านหน้าฉันไป

.

รายละเอียดด้านบนทั้งหมดถูกเขียนก่อนจะไปค้นรูปใบนี้ออกมา

ด้วยความขี้เกียจแสกน เลยฉวยกล้องดิจิตอลใกล้ๆมือมาถ่ายมันซ้ำอีกครั้ง

.

และนี่คือบางช่วงเวลาของการเดินทางสั้นๆ ที่ถูกบันทึกไว้

.

.

คือการเดินทางง่ายๆ ที่สนุกกับมันอยู่ช่วงหนึ่ง

และด้วยการมองดูภาพนี้อีกครั้ง ที่ช่วยให้นึกถึงชีวิตในตอนนั้นได้ชัดขึ้นอีกนิด

.

.

ว่ากันว่า... ภาพที่เราถ่ายเก็บๆไว้ คล้ายเป็นบันทึกประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งของสังคม

สำหรับภาพนี้ในปี 2542 เกือบสิบปีมาแล้ว...

มันกำลังฉายภาพสังคมยุคหลังรัฐบาลไทยประกาศลอยตัวค่าเงินบาท

2 กรกฎาคม 2540

วันที่ IMF แทบเป็นเจ้าของประเทศ และคำว่า Tom Yum Kung Crisis / วิกฤตต้มยำกุ้งปี 40

บรรษัทบริหารสินทรัพย์ หรือลูกหนี้ NPL ก็กลายเป็นที่รู้จัก ทั้งถูกนำมาเขียนและมองผ่านสื่ออย่างต่อเนื่อง

.

นักศึกษาอย่างเราในตอนนั้นก็รู้จักมันแค่ตื้นๆ

แต่สำหรับบางคนแล้ว พวกเขารู้จักมันดีอย่างลึกซึ้ง และฝังลึก

.

.

อาชีพอิสระของอดีตพนักงานบริษัทหรือแม้แต่ผู้บริหารระดับสูง ผุดขึ้นราวดอกเห็ด

ร้านแซนวิชศิริวัฒน์อันโด่งดัง, ร้านข้าวมันไก่, ก๋วยเตี๋ยว หรือขนมครก ที่เขียนต่อท้ายว่าจบปริญญาตรี

หลายๆร้าน ที่ฉันยังเห็นอยู่จนทุกวันนี้

.

.

สำหรับคนที่ฝึกฝนการใช้เลนส์ถ่ายภาพเพื่อสื่อมุมมองออกไป

มีหลายสิ่งที่ไม่ได้บอกไว้ในตำราถ่ายภาพ โดยเฉพาะภาพแนว Street Life

นั่นคือเรื่องราวระหว่างทาง และความบังเอิญอันน่าน่าจดจำ

.

เหมือนฉันมองผู้กำลังมองเจ้าของร้านกาแฟสองล้อภาพนี้