*Catching Tale

ถ้าเรานับว่าการอ่านหนังสือว่าเป็นเรื่องของปัจเจกบุคคล

(หนังสือหนึ่งเล่มกับสายตาหนึ่งคู่ และบทสนทนาส่วนตัวระหว่างคนอ่านกับคนเขียน)

การฟังเพลงก็ควรนับเป็นเรื่องของการรวมกลุ่ม

(คนนับพันเปล่งเสียงร้องเพลงเดียวกัน แล้วความสุขก็แผ่นซ่านไปทั่วคอนเสิร์ตฮอลล์)

.

แม้หนังสือดีๆหลายเล่มจะมีอิทธิพลต่อความคิดอ่าน เป็นประตูสู่โลกกว้างของคนทุกยุค

สำหรับดนตรี... โดยเฉพาะเพลงป็อป ที่นักวิจารณ์อาจเคยจรดปากกาปรามาสเพลงฮิตติดหูไว้ว่า

มันก็แค่ผลของ 'การผลิตซ้ำ' และไม่ว่าคำจำกัดความที่แท้จริงของ Pop Music หรือ Pop Culture คืออะไร

.

ดนตรียังคงทำหน้าที่เป็นตัวแทนของวัฒนธรรมร่วมสมัย

และเป็นความทรงจำร่วมกันของวัยหนุ่มสาวที่เด่นชัดอย่างยิ่ง

.

เราเติบโตมากับอะไรบ้าง ?

ใครก็ตามที่นึกถึงเรื่องนี้ได้ ก็คงไม่พ้นกับการเริ่มรู้สึกว่าตัวเองแก่ลง (อ่ะๆ ยอมรับก็ได้)

เพราะความทรงจำอันหอมหวาน มักจะใช้เวลานานในการตกตะกอน เพื่อรอให้เราไปขุดมันขึ้นมาอีกครั้ง

.

.

ว่ากันถึงดนตรี... ยุค 50s - 60s - 70s - 80s

Elvis | Nat Kingcole | The Beatles | Bob Dylan | The Rolling Stones | Led Zeppelin 

Queen | Pink Floyd | Carpenters | U2 | New Order | Pet Shop Boys | Duran Duran

^{ข้างบน} คือบางส่วนจากดนตรีร่วมสมัยของคนรุ่นก่อน กับเพลงดีๆมากมายที่จัดอยู่ในกลุ่ม All Time Favorite

และอินเตอร์เน็ตก็ทำให้หามาฟังได้โดยไม่ต้องเกิดร่วมยุคนั้น

.

ด้วยความบังเอิญจาก search engine อีกครั้ง

ทำให้ได้อ่านข้อเขียนดีๆชิ้นหนึ่ง หนึ่ง เก้า แปด ศูนย์ โดยคุณ วนิดา(นามปากกา)

...

“วัยรุ่นสมัยนั้นถือคติ 5 ย เป็นสรณะ ต่อต้านเผด็จการ โจนเข้าร่วมการเมือง และฟังเพลงพวก คาราวาน กรรมาชน คุรุชน กงล้อ”

“ตอนนั้นยังไม่มีใครสรุปได้ว่า ดิอิมฯอยู่ฟากฮฺปปี้หรือฟากทุนนิยมเพียงแต่เนื้อหารักๆใคร่ๆปราศจากอุดมการณ์ทางการเมือง แบบวงตามมหาลัย ที่แต่งเพลงท้าทายรัฐบาลยุคนั้น”

“แต่ดิดิมฯเป็นวงดนตรีหัวก้าวหน้า พวกเขามีลูกเล่นช่ำชอง บวกกับดนตรีที่แม่นและฝีมือ”

“หนึ่งในทีมเครื่องเป่ามีชายหนุ่มผู้ไว้หนวดจบธรรมศาสตร์มา...”

“เรวัติ พุทธินันท์ !!”
...

“ว่าดิอิมฯสร้างรากฐานของวงดนตรีสากลแบบ สตริง ชาโดว์ ได้อย่างมั่นคงแล้ว แต่ปี 2517 โฟล์คซองมาแรงกว่าดนตรีแบบดิอิมฯมากนัก”

“isn’t กับ ชาตรี”

...

“พูดถึงดิสโก้ ช่วงนั้นใครนำวะ?”

“หลักไมล์อมตะทางวงการดนตรีไทย”

“...แกรนด์เอ็กซ์...”

...

“เออ พวกมึงรู้หรือเปล่าว่าสาเหตุของการก้าวลงของวง ชาตรีกับแกรนด์เอ็กซ์มันมาจากข้อใด”

“ตอนนั้นมันปี 2527”

“ใช่ เมดอินไทยแลนด์ ของ คาราบาว!”

“มึงรู้เปล่าว่า วิภว์ แห่งแฮมเบอร์เกอร์ พูดถึงอัลบั้มเมดอินไทยแลนด์นี่ว่าอย่างไร”

“พูดว่า...”

“วิชา สังคมศาสตร์ประจำปีการศึกษา 2527 แห่งประเทศไทย!”

“ยุทธนา บุญอ้อม หรือป๋าเต็ด กล่าวไว้ในรายการวิทยุว่า ยุคนั้นถ้าจะเปรียบไป คาราบาวก็คือ อัลเทอร์เนทีฟ ของวงการดนตรีในช่วงนั้น”

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

ตัดแปะมาไว้เพียงแค่นี้... แต่จะชวนไปอ่านฉบับเต็มๆด้วยกัน ที่นี่

.

^{ข้างบนนั้น} บันทึกเรื่องราวของวงการดนตรีของไทยยุค 80s ไว้โคตรสนุก

กับหลายข้อมูลที่อยู่นอกพรมแดนความรู้ของคนที่เพิ่งลืมตาดูโลกในปีเดียวกับการมาถึงของ "แกรนด์เอ๊กซ์" วงดนตรียุคต้นๆ ที่ขายเทปได้เกินล้านตลับตั้งแต่อัลบั้มแรก แต่ก็ยังได้ทันเห็นราชีนีเพลงป็อปร็อกของไทย อัญชลี จงคดีกิจ เคียงคู่ร็อกเกอร์ระดับโลกอย่าง ทีน่า เทอร์เน่อร์ ในโฆษณาแป๊บซี (แคมเปญ Next Generation) ที่ใช้กลยุทธ Music Marketing มาโดยตลอดก่อนที่จะมาเป็น Sport Marketing ในปัจจุบัน (เราแก่แล้วจริงๆด้วย)

.

.

แล้วหลังจากนั้น วัยรุ่นฟังอะไรกัน?

.

1990 -- (my) coming of age มีหลายอย่างที่ตกค้างในความทรงจำ

เป็นร่องรอยร่วมสมัยเดียวกันของพวกที่มีอายุยี่สิบกว่าๆ จำนวนหนึ่งในตอนนี้ ทั้งที่จริงๆมันก็เพิ่งผ่านไปไม่กี่ปี

.

[ที่เคยอ่านประจำ]

Generation Terorist (GT) (ไม่ใช่ชื่ออัลบั้มของ Manic Street Preachers) คือนิตยสารเล่มแรกที่เปิดโลกของเพลง Alternative มีดีเจซี๊ด เป็น บ.ก. กับบทความดีๆอย่างคอลัมน์ของดีเจนอร์์์ ที่ปัจจุบันยังคงทำงาน DJ ให้คลื่น FAT 104.5 และ BREEZE 98.5

Today's English คือวารสารที่ตั้งใจเป็นสื่อในการสอนภาษาอังกฤษ (ของอาจารย์สงวน) โดยเอาเนื้อหาดนตรี หนัง และ Entertainment มาเป็นเนื้อหาการฝึกทักษะทางภาษา... ไม่น่าเชื่อว่า จะมีอิทธิพลต่อการดูหนังฟังเพลงของวัยรุ่นยุคนั้นไม่น้อยไปกว่า Bioscope ในตอนนี้

สตาร์พิกส์ หนังสือว่าด้วยหนังและเพลงโดยเฉพาะที่ยังยืนระยะผ่านกาลเวลามาถึงตอนนี้ มีเรืองตลกว่าตอนเด็กๆ เคยถูกพี่สาวห้ามอ่าน ห้ามซื้อ ด้วยเหตุผลที่หน้าปกของสตาร์พิกส์เล่มหนึ่งเป็นรูปดาราสาวผมทองโชว์อกครึ่งเต้าเต็มๆ ตา

.

[ที่เคยไปบ่อย]

สยามสแควร์ (เคย)เป็นต้นธารหลักของวัฒนธรรมร่วมสมัย ดนตรีก็เช่นกัน (ตอนนั้นยังไม่มีแผ่นผี และพันทิพย์พลาซ่า)

Quark ร้านในดวงใจที่มีดนตรีหลากหลายแนวให้เลือกสรร แผ่นเสียงและซีดีหายากรวมตัวกันบนชั้นสามของร้านเล็กๆแห่งนี้ ด้วยราคาแพงเพราะนำเข้าจากต่างประเทศ จึงได้แต่จับแล้ววางไว้ตรงนั้น ทั้งยังนับได้ว่าเป็นร้าน Stand alone รูปแบบทันสมัยที่มีจุดบริการทดลองฟังเป็นร้านแรกๆ อีกด้วย

Tower Reccord เชนสโตร์ระดับโลกจะเปิดสาขาแรกในประเทศไทยที่ไหนไม่ได้นอกจากที่สยาม และมาพร้อมกับปรากฏการณ์ร้านขายดนตรีรูปแบบใหม่ขนาดเมกกะสโตร์ สวรรค์แห่งเสียงเพลงที่เปิดโอกาสให้เรามีโลกส่วนตัว ณ จุดทดลองฟังซึ่งมีมากมายหลายแนว กระจายอยู่ทั่วร้าน ว่ากันว่า... การถือถุงสีเหลืองคาด Logo ตัวหนังสือสีแดงของร้านนี้ ช่างเป็นความโก้เก๋ และเท่ไม่น้อยไปกว่าเป็นนักร้องเอง เมื่อนักศึกษาสักคนจะได้ทำงานพิเศษที่นี่ (ปัจจุบันกลายเป็นร้าน CD Wearhouse ที่เสน่ห์แบบเดิมหายไปแล้ว)

และขณะนั้นก็ยังมีร้านขายเทปอิสระอย่าง โดเรมี (ซึ่งไม่ใช่เจ้าของเดียวกันแต่เป็นญาติกับร้านเจยู พันทิพย์) ยังเป็นตึกแถวห้องเดียวที่ตั้งอยู่ซอยข้างโนโวเทล ก่อนขยับมาอยู่ริมถนนใกล้ทางขึ้นลงรถไฟฟ้า ล่าสุดได้ยินว่าย้ายอีกครั้งไปอยู่ด้านในใกล้โบนันซ่ามอลล์... ไม่ว่าจะย้ายร้านอีกกีครั้ง เสียงเล่าลือถึงคุณสมบัติพิเศษของเจ๊โด หรือป้าโด เจ้าของร้านผู้รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับดนตรีก็ยังคงถูกเล่าขาน บอกต่อกันในกลุ่มคนฟังเพลงทุกสมัย

.

[ที่เคยติดตามฟัง]

ถ้าไม่นับ ป้าแต๋ว วาสนา วีรชาติพลี นักจัดรายการวิทยุที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าแม่รายการเพลงแนวอินดีส์ (และอินดิเพนเดนส์ = ตามใจคนจัด ขัดใจคนฟัง) ผู้ที่พิสูจน์แล้วว่า การเปิดแต่เพลงที่เธอชอบเท่านั้นพร้อมๆกับการสรรหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องมาพูดแนะนำในรายการ หรือแม้ว่าเธอจะดุใส่คนฟัง เมินใส่เพลงฮิตในกระแส และไม่ว่าเธอจะหายไปตามหา Richie James แห่งวง Manic Street Preachers จริงๆอย่างที่ลือกันหรือไม่ ป้าแต๋วก็ยังได้รับการกล่าวขวัญถึง และมีแฟนคลับติดตามฟังเหนียวแน่นที่สุดคนหนึ่ง -- ล่าสุดเป็นที่พูดถึงอีกครั้งกับการกลับมาจัดรายการครั้งล่าสุดทาง The Radio 99.5

ครั้งหนึ่งเคยมี ดีเจ DJ Bee ผู้ถือกระเป๋าใส่ซีดีและแผ่นเสียงของสะสมส่วนตัวออกเดินทางจากบ้านเกิดประเทศอังกฤษ ไปเปิดแผ่นมาแล้วหลายประเทศ รู้จักชื่อนี้ครั้งแรกที่คลื่นเพลงสากล (94.5 หรือ 95.5 นี่ล่ะ จำไม่ได้จริงๆ) ที่เปิดเพลงแนวอินดี้ตอนช่วงค่ำ ได้รู้จัก Brit Pop น่าฟังอย่าง Gene , Menswear, และหลงรักเสียงของ Bjork ก็ที่นี่ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงถ้าจะบอกว่า Bee เป็นดีเจและนักดนตรีเพศเกย์ขวัญใจสาวไทยจำนวนไม่น้อยเลยในตอนนั้น Bee ยังได้ทำอัลบั้มแนวกรั๊นจ์-ร็อกของตัวเองในชื่อชุด B4 ออกมาวางขายให้แฟนๆ หาซื้อได้ที่ร้าน Quark และ โดเรมี -- เทปคลาสเส็ทชุด B4 ปกสีขาวดำพร้อมลายเซ็นต์ชิ้นนั้นหายไปนานแล้ว นึกไม่ถึงว่าเวลาผ่านไปเป็นสิบปีแต่ Bee ยังวนเวียนอยู่กับวงการดนตรีในบ้านเรา -- ปัจจุบัน Bee เป็นหนึ่งในสมาชิกวง Sound เท่ๆ 'Futon' electro-pop หรือ punk-pop มีเพลงที่คลื่นอินดี้บ้านเราเปิดบ่อยๆ ให้พอคุ้นหูอย่าง I Wanna Be Your Dog และ F*ucking Machine

.

.

.

ไปๆ มาๆ Blog แก้คิดถึงยุค 90s อันนี้ทำท่าว่าจะยาว... พักไว้เท่านี้ก่อนดีกว่า

ถ้าสนใจมากกว่านี้ ลองหาดูข้อมูลจาก Link ต่างๆที่แทรกอยู่ระหว่างเนื้อหา

ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะดูเหมือนเป็นการบ่นคิดถึง แล้วพรั่งพรูความทรงจำเก่าๆออกมา

.

แต่นั่นก็เพียงแค่อยากชวนกันมาคิดถึง ช่วงวัยหนึ่งที่เราเคยสนุกสนานกับการฟังเพลงมากที่สุด

ทั้งๆที่ตอนนั้นยังไม่มี iPod ไม่มีอินเตอร์เน็ต Hi Speed และแน่นอน MP3 ตามมาทีหลังอีกหลายปี

.

.

นึกถึง _{ข้างล่างนี้} บ้างไหม?

Oasis | Blur | Manic Street Preachers | Greenday | Ash | Kulashaker| Radiohead

Weezer| Suede | Foo Fighter | Shed Seven | Elastica | The Bluetone

.

หรือ

Jason Donovan| Kylie Minouge| New Kids On the Block | Take That | Tommy Page

.

ฯลฯ << ค้นหาและฟังแก้คิดถึงได้จากที่นี่

.

.

แล้วถ้าบังเอิญอ่านมาเรื่อยๆ ได้จนถึงบรรทัดนี้

ช่วยบอกหน่อยเถอะว่ามีอะไรอีกไหมที่ควรจะคิดถึง

และขอเดาว่าคุณก็เป็นพวก 'เทว็นตี้ซัมติงส์' จะแก่ก็ไม่ใช่ จะวัยรุ่นก็ไม่เชิง

แต่อยู่ระหว่างรอยต่อที่เริ่มฟังเพลงฮิตสมัยนี้บางเพลงไม่เพราะซะแล้ว

(และไม่ว่าจะอายุยี่สิบกว่าๆ หรือจะมากกว่านั้นก็ตาม??)

การยอมรับว่าแก่ แล้วมาชวนกันคุยเรื่องที่เคยอินด้วยกันสมัยก่อน

มันก็มีความสุขดี ^^