มือ กับ ตา
posted on 16 Mar 2009 09:05 by bentale in post-it.
เมื่อเด็ก เราอาจจะจำเรื่องราว หรือพฤติกรรมในวัยนั้นของเราได้บ้าง
หลายครั้งเรามักจะนึกถึงความสนุกของวัยเด็กที่ไร้กรอบ และข้อจำกัดทางสังคม
ทว่า เรื่องที่ถูกดุ ถูกว่า อยู่เป็นประจำ ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่มักจะลอยเด่นขึ้นมา ยามนึกถึง
.
เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว เด็กคนหนึ่ง ชอบทำอะไรเร็วๆ รีบๆ หุนหันพลันแล่น
วิ่งเล่นไม่สนใจดูทาง จึงก็ถูกของมีคมบาดเท้าเป็นแผลใหญ่โต
เดินใจลอยคิดถึงเรื่องเล่นสนุก จึงสะดุดก้อนหินระหว่างทาง
คว้าถ้วยน้ำมากินตาก็ดูทีวีไปด้วย จึงพลาดทำน้ำหกเลอะเทอะ
.
คิดไม่ทำ ทำไม่คิด เท่ากับไม่มีสติอยู่กับปัจจุบัน
ข้างบนนั้นจึงเป็นแค่ข้อผิดพลาดเล็กจากความไร้สติที่เกิดขึ้นง่ายๆ
.
" มือไป ตาไปด้วย " คือคำพ่อสอนสั้นๆ ง่ายๆ แต่ได้ยินอยู่บ่อยๆ
.
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เด็กไร้สติคนเดิมโตขึ้น ยังคงระลึกถึง
และเข้าใจว่าคำง่ายๆ ของพ่อนั้นแสนลึกซึ้ง
เพราะมือคือการกระทำ
ทำไม่คิด หรือ คิดเยอะแยะแต่ไม่ทำ
ก็ส่งผลต่างกัน
.
โตขึ้น ซับซ้อนขึ้น เกี่ยวข้อง เชื่อมโยง และเต็มไปด้วยข้อจำกัดมากขึ้น
ใช้ชีวิตอย่างไร้สติในวัยผู้ใหญ่จึงไม่เป็นเพียงข้อบกพร้องเล็กน้อย แบบเด็กๆ
และไม่แค่เจ็บอยู่คนเดียวอีกต่อไป
.
.
ส่วน "ตา" ว่ากันว่าเป็นหน้าต่างวิเศษ
ไม่ว่าข้างนอกหน้าต่างนั้นจะแสนกว้างใหญ่ หรือว่างเปล่า
สว่าง หรือ มืด
ความจริงด้านนอกนั้นจะเห็นชัด
เมื่อมองผ่านกระจกใสของหน้าต่าง
ที่หมั่นทำความสะอาดอยู่เสมอเท่านั้น